پیشنهاد سردبیرتحلیل فیلمویدیو کلیپ

نقد فیلم Anon

نام فیلم: ناشناس (Anon)

موضوع اصلی: حریم خصوصی

زیر موضوع: اطلاعات کاربران، کاربران ناشناس، هک، ادغام تکنولوژی در بدن

سال انتشار: ۲۰۱۸

کارگردان: اندرو نیکول(Andrew Niccol)

کشور: آمریکا

تحلیل فیلم

فیلم Anon  به معنی ناشناس، زمانی را به نمایش در می‌آورد که در داخل بدن هر انسان، سیستمی تعبیه شده که او می‌تواند از طریق چشمش، اطلاعات مختلف را همانند یک مانیتور همراه دیده و همچنین تمام تصاویر روزمره را ثبت و ضبط کند. البته ضبط تصاویر روزمره به صورت دلخواه نبوده و تمامی تصاویری که در یک روز و حتی روزهای گذشته توسط چشمان هر نفر دیده شده، ثبت گردیده و برای سایرین از جمله نیروهای امنیتی قابل دسترس خواهد بود. در این دنیایی که تمام اطلاعات آشکار است، از مردانی که به زنان خود خیانت کرده‌اند گرفته تا دزدان و قاتلان، دیگر هیچکس امکان مخفی نمودن واقعیت را نخواهد داشت، زیرا به راحتی می‌توان مشاهده کرد هر شخص در هرلحظه مشغول به چه کاری بوده است. گرچه در این فیلم به جزئیات این تکنولوژی و اینکه آیا در هنگام تولد در بدن هر شخص تعبیه شده است و یا در ژنتیک انسانها رسوخ نموده اشاره‌ای نشده(در فیلم اشاره می‌شود که نوزادها نیز از این سیستم بهره مندند و از طریق آن اشیاء اطرافشان را می شناسند)، اما طبعات چنین دنیایی و آشکار شدن همه رازها موضوع و تم اصلی فیلم می‌باشد. موضوعی که اشاره خواهد کرد، پنهان بودن اطلاعات در عصر دیجیتال شاید آنچنان هم چیز بدی نباشد.

 نکات تحلیلی – فنی فیلم

• نکته جالب چه درباره این فیلم و چه درباره سایر فیلمها با مضامین مربوط به فناوری در آینده، تاکید بر ایمپلنت‌های چشمی است. حتما خاطرتان هست که در تحلیلهای فنی سریال معروف Black Mirror تقریبا در اکثر قسمتهایش با لنزهای درون چشمی مواجه بودیم که امکانات مختلف و همچنین درد سرهای زیادی را برای انسان به ارمغان می‌آورد. در این فیلم نیز با انسانهایی مواجهیم که از طریق تکنولوژی داخل چشمشان می‌توانند تمام تصاویر را ضبط کرده و همچنین به دنیایی از اطلاعات دسترسی داشته باشند؛ حال سوال این است که تمرکزی اینچنین بر فناوری های ایمپلنتی، آیا تنها یک پیش‌بینی است؟ یا امری تبلیغاتی و هدفمند یا بهتر بگوییم نوعی سفارش است از طرف  غول‌های فناوی برای تکنولوژی‌هایی که در آینده تولید و توزیع خواهند کرد مانند عینک‌ گوگل.

• دنیایی که اطلاعات همه چیز و همه کس در آن آشکار شده است، پنهان کردن اطلاعات، خود نوعی به چشم آمدن است، زیرا با همه فرق خواهید کرد.

• در این دنیا ایجاد ارتباط با دیگر انسان‌ها دردسر داشته و صادقانه نخواهد بود، زیرا هنگام ارتباط چشمی با یک شخص ممکن است تصاویر دیگری را در لنز چشمان خود ببینید.

• به موازات پیشرفت تکنولوژی و ورود به زندگی انسانها، میزان دسترسی دولت‌ها به جوانب زندگی شخصی افراد نیز پیشرفت خواهد کرد.

• برای پنهان کردن و دروغ گفتن، انسانها مجبور به هک و نفوذ به سیستمهای درونی خود خواهند بود.

• در دنیایی که همه به تصاویر چشمان شما دسترسی دارند، برای در امان ماندن می‌بایست مراقب نگاههای خود هم بود. شاید یک راه و مفید ترین آن بستن چشمان (بخوانید کور کردن دوربین های موبایل، لپ تاپ و..) باشد!

درصورت پیشرفت تکنولوژی و نمایش تصاویر در درون لنزهای چشمی، دیگر نیاز به هیچ دستگاه و دیوایس جداگانه‌ای مانند رایانه‌ها، تلفن های هوشمند و… نیست و تمام تکنولوژی در درون شما موجود خواهد بود. در این دنیا ادارات و یا شرکتهایی را تصور کنید که تنها با فراهم نمودن یک میز و صندلی برای کارمندانشان، می‌توانند از آنها نهایت استفاده را ببرند.

• در این فیلم تاکید می‌شود که هرچقدر پاک نمودن سوابق افراد در دنیای مجازی امری راحت است، از بین بردن تمامی اطلاعات آنالوگ یک شخص مانند پرونده‌های کاغذی، عکس‌های چاپی و… امری نشدنی است.

• نفوذ تکنولوژی به مغز انسان و ضبط تمامی تصاویر در تراشه‌های مغزی، باعث تنبلی و کم کارشدن مغز خواهد شد به طوریکه تمامی خاطرات، شامل همین تصاویر ضبط شده خواهند بود و در صورت پاک شدنشان، دیگر تصویری هرچند ذهنی از عزیزان انسان وجود نخواهد داشت.

 استناد به تصاویر دیجیتال (تصاویر ضبط شده از دوربین ها و…) برای اثبات جرم به تدریج ارزش خود را از دست خواهد داد؛ زیرا به دلیل پیش‌رفت تکنولوژی و همچنین روش‌های هک و نفوذ، دیگر امکان اعتماد به تصاویر نیز وجود نخواهد داشت.

• فیلم چنین القا می‌کند که وجود ناشناس‌ها و بدون هویت‌ها در دنیای دیجیتال برای امنیت جهان امری لازم است.

صفحه فیلم در IMDB

صفحه فیلم در metacritic

صفحه فیلم در wikipedia

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا