همه ما بارها و بارها این صحنه را دیده‌ایم، نوجوانانی که به گوشی هوشمند خود چسبیده‌اند، حتی وقتی‌که والدینشان با آن‌ها صحبت می‌کنند، سرخود را بالا نمیاورند. نوجوانان در ایستگاه‌های مترو و اتوبوس در تبلت‌های خود غرق هستند؛ و جوانان در کنار دوستانشان در رستوران به‌جای اینکه به یکدیگر نگاه کنند به گوشی‌های خود زل زده‌اند.
از آنجا که نوجوانان و جوانان زمان زیادی را با صفحه‌های نمایش گوشی همراه خود سپری می‌کنند(بیش از شش ساعت در روز باتوجه‌به یک نظرسنجی از ایالات‌متحده) این نگرانی برای والدین به وجود آمده است که آیا صرف زمان زیاد با صفحه‌های نمایش امن است یا خیر؟

تاثیرات استفاده بیش از حد از صفحه‌های نمایش

تاثیرات استفاده بیش از حد از صفحه‌های نمایش

تعداد رو به افزایشی از تحقیقات نشان می‌دهد که چنین نیست(ایمن نیست). نوجوانانی که پنج ساعت یا بیشتر از زمان خود در روز را صرف دستگاه‌های الکترونیکی می‌کنند، در آن‌ها بیش از ۷۱ درصد احتمال خودکشی وجود دارد تا کسانی که کمتر از یک ساعت از زمان خود را در این فضا می‌گذرانند. همچنین بیشتر از ۵۲ درصد از جوانانی که به این میزان به صفحه‌نمایش گوشی خود نگاه می‌کنند، کمتر از ۷ ساعت در شب می‌خوابند(کم‌خوابی می‌تواند عواقب بالقوه‌ای برای سلامت جسمی و روحی داشته باشد). هرچه جوانان زمان بیشتری در رسانه‌های اجتماعی صرف کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که دچار افسردگی و تنهایی شوند.

مطمئناً، وجود همبستگی نشان‌دهنده‌ی علت نیست؛ شاید مردم ناراضی بیشتر از رسانه‌های دیجیتال استفاده کنند. بااین‌حال، چندین آزمایش و مطالعه طولی(۱) به این نتیجه رسیده‌اند که استفاده از رسانه‌های دیجیتال منجر به نارضایتی و ناراحتی می‌شود، اما نارضایتی و ناراحتی منجر به استفاده از رسانه‌های دیجیتال نمی‌شود.

همان‌طور که در کتابم، iGen(در مورد نسلی که بعد از سال ۱۹۹۵ به دنیا آمد) اشاره شده، رونده‌ای نگران‌کننده‌ای در سلامت روانی نوجوانان وجود دارد. بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵، میزان افسردگی جدی، آسیب به خود( مانند قطع کردن عمدی عضوی از بدن) و خودکشی همگی در بین نوجوانان آمریکایی افزایش یافت.

از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶، بزرگ‌ترین تغییر در زندگی آن‌ها، افزایش مالکیت گوشی‌های هوشمند بود.در این بازه زمانی میزان افراد آمریکایی که مالک گوشی هوشمند شده‌اند، بیش از دو برابر شده است. نوجوانان نسل iGen، اولین کسانی هستند که تمام دوران بلوغ خود را با گوشی‌های هوشمند می‌گذرانند، و آن‌ها در میان بدترین بحران سلامت روانی در دهه‌های گذشته قرار دارند.

با مواد خودت نشئه نشو

با مواد خودت نشئه نشو

پیچیدگی در اینجاست: افرادی که این دستگاه‌ها و برنامه‌های الکترونیکی را طراحی کرده‌اند، دقیقاً می‌دانند که چه‌کار می‌کنند. آن‌ها می‌دانند که استفاده بیش از حد این ابزار ایمن نیست، مخصوصاً برای کودکان. هنگامی‌که نیک بیلتون خبرنگار نیویورک‌تایمز، در اواخر سال ۲۰۱۰ با استیو جابز مؤسس و مدیر اجرایی شرکت اپل، مصاحبه کرد، از جابز پرسید: ” آیا بچه‌هایش آیپد را دوست دارند؟” جابز در جواب گفت:” آن‌ها از آیپد استفاده نکرده‌اند. ما استفاده کودکانمان از تکنولوژی را در خانه محدود می‌کنیم.”

نیک بیلتون با شنیدن این حرف مات و مبهوت ماند، اما بعدها کشف کرد که بسیاری از متخصصان تکنولوژی دیگر از جمله بنیان‌گذار توئیتر مانند استیو جابز استفاده از تکنولوژی را در خانه برای کودکانشان محدود می‌کنند. آدام آلتر در کتاب خود Irresistible به این مسئله این‌گونه اشاره می‌کند: “به نظر می‌رسد افرادی که محصولات تکنولوژیکی تولید می‌کنند، قانون اصلی معامله مواد مخدر را دنبال می‌کنند: با مواد خودت نشئه نشو.”

شان پارکر، یکی از بنیان‌گذاران فیس‌بوک اخیراً مشاهده کرده‌ است که ویژگی‌های اعتیادآور فیس‌بوک “از یک آسیب‌پذیری در روان انسان سوءاستفاده می‌کند…خدا می‌داند که این کار با مغز کودکان ما چه می‌کند”. جانی ایو، نائب رئیس ارشد بخش طراحی صنعتی در اپل، گفت: “استفاده دائمی از آیفون سوءمصرف است.”

محدود کردن دسترسی کودکان

محدود کردن دسترسی کودکان

تاکنون، هدف اصلی کنترل والدین بر روی محتوای وسایل الکترونیکی بوده و اغلب بر محدود کردن دسترسی کودکان و جوانان به پورنوگرافی، خشونت و ناسزاگویی(فحاشی) تمرکز داشته است. بااین‌حال، محتوا تنها بخشی از مشکل است، مسئله بزرگ‌تر آن است که نوجوانان تقریباً تمام اوقات فراغت خود را صرف گوشی‌های هوشمند خود می‌کنند.

باتوجه‌به عواقب استفاده بیش از حد از گوشی‌های هوشمند و وسایل الکترونیکی، تعیین حدود زمانی استفاده از آن، به‌اندازه محدود کردن دسترسی به محتوا مهم است. به‌عنوان‌مثال، والدین می‌توانند مدت‌زمان استفاده از برنامه‌های خاص را محدود کنند، یا در کل ساعات استفاده از گوشی‌ هوشمند را محدود کنند، یا گوشی‌های هوشمند را بعد از وقت خواب خاموش کنند(یا حتی بهتر از آن، برای اجتناب از اضطراب یک ساعت قبل از زمان خواب گوشی هوشمند فرزندشان را خاموش کنند)

محدود کردن استفاده از گوشی‌ هوشمند نوجوانان امکان دارد برای والدین شبیه آغاز یک جنگ بزرگ با فرزندشان، باشد. بااین‌حال، این کار ممکن است به آن بدی هم که فکر می‌کنید، نباشد. هنگامی‌که با افراد جوان برای کتاب iGen مصاحبه می‌کردم، شگفت‌زده شدم که آن‌ها چقدر از تأثیرات منفی صرف زمان زیاد در گوشی‌های هوشمند خودآگاه هستند. برخی از آن‌ها مانند والدین و بزرگ‌سالان از این مسئله شکایت داشتند که آن‌ها نیز از اینکه دوستان و والدینشان هنگام صحبت با آن‌ها به گوشی هوشمند خود نگاه می‌کنند، متنفر هستند.

از آن زمان به بعد، من با چندین معلم صحبت کرده‌ام که از نوجوانان خواسته بودند تا برای یک پروژه، یا در کلاس یا خارج از کلاس، تلفن خود برای یک یا دو ساعت کنار بگذارند. همگی گفتند که شاکلۀ اصلی شخصیت آن‌ها به‌جای خشم، دربرگیرندۀ آسودگی خاطر بود. نوجوانان اغلب احساس می‌کنند که فشار دائمی برای پاسخ فوری به پیام‌ها و پست‌های رسانه‌های اجتماعی‌شان، روی آن‌ها وجود دارد.

بوقلمون سرد

بوقلمون سرد

آیا ما باید استراتژی بوقلمون سرد را اتخاذ کنیم و فقط گوشی‌های هوشمند نوجوانان را از آنها دور کنیم؟ تحقیقات نشان می‌دهد که این ایده خوبی نیست. جوانانی که از تلفن‌های هوشمند یا رسانه‌های اجتماعی استفاده نمی‌کنند، نسبت به جوانانی که کمی از آن‌ها استفاده می‌کنند، قابلیت انطباق کمتری با اجتماع دارند. شاید به این دلیل که این روزها زندگی اجتماعی نوجوانان به حداقل برخی از رسانه‌های دیجیتال نیاز دارد.

اوج سلامت روانی افراد پس از یک ساعت استفاده روزانه از گوشی هوشمند وجود دارد، ولی مشکلات وقتی شروع می‌شود که فرد دو ساعت یا خصوصا سه ساعت یا بیشتر زمان خود را در یک روز، صرف گوشی هوشمند خود می کند. بچه‌های من(که ۱۱، ۸ و ۵ ساله هستند) هنوز گوشی هوشمند ندارند، اما من قصد دارم وقتی که آنها صاحب گوشی هوشمند شدند، استفاده از آن را برایشان به میزان ۹۰ دقیقه در روز محدود کنم و گوشی آنها را ساعت ۹ شب خاموش کنم. وقتی آنها بزرگتر شدند میتوان این محدودیت‌ها را اصلاح کرد.

من انتظار دارم که والدین، سیاست‌گذاران و شرکت‌های فناوری در چند سال آینده برای رسیدن به راه‌حل‌های عملی برای حل این مشکل، کار کنند. در این میان، صاحبان گوشی‌های هوشمند در همه سنین باید در مورد نحوه استفاده ایمن از وسایل الکترونیکی خود بیندیشند، به معنی استفاده از آن در چند ساعت در روز، نه بیشتر از آن. بگذارید گوشی شما ابزاری باشد که شما از آن استفاده می‌کنید نه ابزاری که از شما استفاده می‌کند.

منبع:  The Guardian

پی‌نوشت‌:

۱ – مطالعهٔ طولی یا Longitudinal Studies به دسته‌ای از مطالعات مشاهده‌ای گفته می‌شود که در آن گروه مورد، در طول زمان، موردمطالعه قرار می‌گیرد. مطالعات طولی در مقابل مطالعات مقطعی مطرح می‌شوند. در مطالعات مقطعی، داده‌ها از یک نمونه معرف جامعه در یک برهه از زمان جمع‌آوری می‌شوند. اما در مقابل در مطالعات طولی جمع‌آوری داده‌ها در چند برهه از زمان انجام می‌شود. مطالعات طولی در علوم رفتاری دارای سابقه‌ای طولانی است. به‌ویژه در روانشناسی از این روش برای پیگیری رشد و تحولات کودکان و یا پیشرفت درمان بیماری و… استفاده می‌شود.

۲ – بوقلمون سرد یا Cold Turkey به معنی “ترک عادت ناگهانی” است. این روش به‌عنوان یکی از راه‌های ترک سیگار شناخته می‌شود.

دیدگاه شما چیست؟