منشور (PRISM)

gchq-2

بنابر اسناد محرمانه منتشر شده توسط دو روزنامه گاردین و واشنگتن پست، پریزم (PRISM) یک برنامه مشترک فوق محرمانه بین آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA)، اف بی آی و چندین شرکت فن‌آوری و مخابراتی است.

نهادهای امنیتی که در این طرح مشارکت دارند می‌توانند به اطلاعات تماس‌های مخاربراتی و اینترنتی کاربران شرکت‌های فن‌آوری شرکت کننده در این طرح دسترسی داشته باشند.

این طرح در سال ۲۰۰۷ شروع شد و بر اساس آن شرکت‌های بزرگ فن‌آوری آمریکایی که بخش بزرگی از کاربران آن‌ها در خارج از آمریکا هستند و تمام استفاده کاربران‌شان از آن‌ها از طریق سرورهایی در خاک آمریکا صورت می‌گیرد، وظیفه در اختیار گذاشتن هرگونه اطلاعات به نهادهای امنیتی آمریکایی را دارند.

این یعنی گستره شنود و نظارت نهادهای امنیتی آمریکا تنها محدود به کاربران آمریکایی نمی‌شود. از شرکت‌های فن‌آوریی که در این برنامه همکاری می‌کنند می‌توان به مایکروسافت، گوگل، یاهو، فیس‌بوک، اپل و AOL اشاره کرد.

شرکت‌های مربوطه بعد از دریافت درخواست از دادستان کل آمریکا و رئیس شورای اطلاعات ملی آمریکا، هر گونه اطلاعات درخواستی را در قالب چندین فایل به واحد فن‌آوری ردیابی اطلاعاتی اف بی آی (Data Intercept Technology Unit) می‌دهد و سپس این اطلاعات به NSA منتقل می‌شود.

مرکز اطلاعات دولتی (GCHQ) در گردآوری اطلاعات از شهروندان بریتانیایی از این پروژه استفاده کرده است.

GCHQ به نحو غیرقانونی به تمام زیرساخت‌های ارتباطی جهان دسترسی غیرقانونی داشته و به این امکان از مکالمات تلفنی، ایمیل‌ها و مکاتبات آنلاین در سرتاسر جهان جاسوسی کرده است.

روزنامه گاردین در ۶ اکتبر و به نقل از مقامات سابق دولت بریتانیا گزارش کرد که در مورد وجود و مقیاس عملیات برنامه‌های گسترده جاسوسی در سازمان‌های اطلاعاتی امریکا و بریتانیا چیزی به اعضای کابینه بریتانیا و شورای امنیت ملی آن گفته نشده بود.

حجم قابل توجه عملیات GCHQ و همچنین پنهانکاری در حد بی‌اطلاعی مقامات بالای این کشور از آن، همگی نشان می‌دهد که نمی‌توان GCHQ  را در سطحی پایین‌تر از NSA قرار داد و نسبت به نقض حریم خصوصی توسط این سازمان بریتانیایی توجه کمتری کرد. اینجاست که تمرکز بیش از حد اروپایی‌ها بر جاسوسی NSA نشان‌دهنده غفلت از برادر دو قلوی آن در خود اتحادیه اروپاست. این غفلت خدشه آشکاری بر ادعای آلبرشت است که در مورد رعایت حریم خصوصی و حقوق شخصی در اتحادیه اروپا به خود می‌بالد و در این مورد مدعی «شکاف فرهنگی» بین اروپا و امریکاست. مسئله تنها مربوط به این خدشه و نقض این حقوق در اتحادیه اروپا نیست بلکه مسئله مهم‌تر این است که بریتانیا نسبت به امریکا قابلیت کمتری برای رعایت این حقوق دارد.

 

به اشتراک بگذارید:

یک دیدگاه