شنود از کابل های زیر دریا (Tapping Underseas Cables)

communications companiesدر میان شرکت های مخابراتی، وودافون و بی تی، اطلاعاتشان را در اختیار سازمان ارتباطات دولتی بریتانیا قرار می دهند

نگرانی ها درباره عکس العمل های مشترکین به خاطر اطلاعاتی که شرکت ها در اختیار سازمان ارتباطات دولتی بریتانیا به وسیله کابل های زیر دریا قرار داده اند

به گفته گاردین، بر اساس مدارکی که  توسط ادوارد اسنودن منتشر شده است، بعضی از شرکت های مخابراتی مطرح دنیا، مثل بی تی و وودافون، به صورت مخفیانه با سازمان جاسوسی بریتانیا همکاری می کنند و اطلاعات جزیی تماس های تلفنی، ایمیل ها و اطلاعات فیسبوک مشترکانشان را در اختیار آن ها قرار می دهند.

شرکت های بی تی، وودافون، ورایزون و چهار شرکت خدمات رسانی دیگر، دسترسی نامحدود به کابل های شبکه موجود در زیر دریا را در اختیار سازمان جاسوسی بریتانیا قرار داده اند؛ این کابل ها مقدار زیادی از تماس های تلفنی و ترافیک اینترنتی دنیا را منتقل می کنند.

در ماه ژوئن، گاردین اطلاعاتی از برنامه های سازمان جاسوسی بریتانیا را آشکار ساخت که طی آن بر اینترنت و ارتباطات مخابراتی مسلط می شدند و تا آن جا که می توانستند از تماس های مخابراتی دنیا جاسوسی می کردند. معلوم شد که سازمان جاسوسی بریتانیا قادر است از کابل های نوری جاسوسی کند و حجم زیادی از اطلاعات تلفن همراه را، تا سی روز، نگهداری کند؛ این عملیات که به «تمپورا» معروف شد، بیست ماه است که آغاز شده است.

مدارک فاش شده برای اولین بار مشخص کردند که کدام شرکت های مخابرات، با تیم «منابع ویژه» سازمان جاسوسی بریتانیا همکاری می کنند؛ این تیم به هر کدام از شرکت ها، اسم رمز خاصی می دهد: بی تی را «رمدی» (Remedy) نامیده، ورایزون را «داکرون» (Dacron) نامیده و وودافون را «گرونتیک» (Gerontic) نامیده، ویاتل را «ویترئوس» (Vitreus) نامیده و اینتروت را «استریتکار» (Streetcar) نامیده است. شرکت ها از اظهار نظر درباره تمپورا امتناع کرده اند اما خیلی از آن ها گفته اند که مجبور شدند که از قوانین بریتانیا و اروپا اطاعت کنند.

به نظر می رسد افشاگری ها، سازمان جاسوسی بریتانیا را ترسانده است؛ سازمان می ترسد که بی تی و سایر شرکت ها، تحت فشار اعتراض مشترکانشان قرار بگیرند. در ژوئن، یک منبع آگاه گفت که شرکت ها راهی به جز همکاری در این عملیات نداشته اند. آن ها نمی توانند اخطارهای سازمان جاسوسی بریتانیا را مبنی بر لزوم دسترسی به کابل های زیر دریا، به صورت عمومی آشکار کنند.

این هفت شرکت مخابراتی، در کل، مقدار زیادی از حجم اینترنت را پشتیبانی می کنند؛ طوری که می توان گفت که ستون فقرات اینترنت هستند. جاسوسی بزرگ سازمان جاسوسی بریتانیا، توسط کاوش های منقطع روی کابل های اقیانوسی، در سواحل بریتانیا، در پنج سال گذشته شکل گرفته است. ایستگاه سازمان جاسوسی بریتانیا در «بود» (Bude)، واقع در شمال Cornwall، نقشی اساسی بازی می کند. کابل ها اطلاعات را از سرور های شمال امریکا به اروپای غربی منتقل می کنند؛ این انتقال به تحلیلگران سازمان جاسوسی بریتانیا و ان اس ای اجازه می دهد که مقدار زیادی از اطلاعات میلیون ها کاربر اینترنت را جست و جو کنند؛ تارنماها، کاربران، بازدیدها، ایمیل ها و اطلاعاتی شبیه این ها، تا سی روز ذخیره می شوند؛ در حالی که محتویات ارتباطات معمولاً تا سه روز نگهداری می شوند.

سازمان جاسوسی بریتانیا قادر است هم کابل های اینترنت و هم کابل های تلفن را جاسوسی کند. تا سال گذشته، این سازمان از طریق جاسوسی دویست کابل نوری، روزانه به ششصد میلیون تماس تلفنی دسترسی داشت و به صورت همزمان می توانست ۴۶ تماس را تحلیل کند. هر کدام از کابل ها اطلاعات را در مقیاس ده گیگابایت بر ثانیه حمل می کنند؛ کابل ها می توانستند روزانه بیش از ۲۱ پتابایت از اطلاعات را منتقل کنند؛ این میزان اطلاعات، روزانه ۱۹۲ برابر میزان اطلاعات موجود در کتابخانه انگلستان است.

این عملیات ذیل قرارداد مخفی میان هفت شرکتی که در یک مدرک با نام «شرکای حائل» (intercept partners) یاد شده اند، انجام شده است؛ طبق این قرارداد، شرکت ها مبلغی را به خاطر همکاری فنی دریافت کرده اند.

در سازمان، هویت شرکت هایی در این زمینه همکاری کرده اند بسیار حساس شمرده می شود. خودِ عملیات تمپورا در طبقه بندی بسیار محرمانه قرار گرفته بود و با توجه به اسم رمزهای الحاقی، هویت شرکت های صاحب کابل خیلی محرمانه تر بوده است. البته بر اساس بعضی از اسناد، مشخص است که هر کدام از اسم رمزها به کدام شرکت اشاره دارند. همچنین در سازمان، به جای استفاده از لفظ شرکت، از عبارت «تیم های رابطِ حساس» استفاده می شده است. یکی از اسناد اخطار داده است که اگر اسامی فاش شوند، ممکن است ضررهای شدید سیاسی به وجود بیاید.

آلمانی ها به خاطر افشاگری های مربوط به ان اس ای و سازمان جاسوسی بریتانیا بسیار خشمگین هستند. یکی از منابع آلمانی گفت: «حالا معلوم شد که شرکت های خصوصی مخابراتی خیلی بیش از آن چه تصور می شود در فعالیت های جاسوسی انگلستان و امریکا شریک هستند.»

یک منبع مرتبط با سازمان گفت: «سازمان جاسوسی بریتانیا به دنبال جمع آوری همه اطلاعات نیست؛ بلکه در میان دریایی از اطلاعات به دنبال چیزی می گردد که می توان گفت در مقایسه با آن حجم عظیم اطلاعات، یک سوزن است. اگر فکر می کنید که محتوای میلیون ها ایمیل را مطالعه می کنیم، اشتباه می کنید…. چهار معیار وجود دارد که مشخص می کند یک چیز باید بررسی شود: امنیت، ترور، جرایم سازمان یافته و سلامت اقتصاد انگلستان. مقدار بسیار زیادی از اطلاعات بدون نگاه کردن به آن ها حذف می شوند….»

به هر حال سازمان بارها اشاره کرده است که برنامه هایی برای گسترش ظرفیت ذخیره اطلاعاتش در آینده، دارد. بعد از جمع آوری اطلاعات تحلیلگران می توانند اطلاعات ایمیل ها و گفت و گوهای آنلاین و تاریخچه جست و جوها را بگردند؛ این عملیات با استفاده از ابزاری به نام XKeyscore انجام می شود. تا ماه می سال ۲۰۱۲، سیصد تحلیلگر سازمان جاسوسی بریتانیا و ۲۵۰ محقق ان اس ای، دسترسی مستقیم به اطلاعاتی که در پروژه تمپورا جمع آوری شده بود، داشتند.

مدارکی که به دست گاردین رسیده است حاکی از آن است که شرکت های مخابراتی به سازمان جاسوسی بریتانیا اجازه داده که به کابل ها دسترسی داشته باشند که خودشان صاحب آن ها نیستند یا آن ها را مدیریت نمی کنند و فقط یک ایستگاه زمینی را برای آن ها مدیریت می کنند؛ این می تواند هشداری برای ارایه دهندگان خدمات باشد که با برنامه های سازمان جاسوسی بریتانیا همکاری نمی کنند: حتا خدمات آن ها هم می تواند مورد جاسوسی سازمان ها باشد.

ارایه دهندگان خدمات مخابراتی ممکن است مجبور شوند با درخواست های دولت موافقت کنند؛ اما حامیان حریم خصوصی نگرانی هایی را مبنی بر کم کاری شرکت ها در مقابله با دستورهایی که منجر به نظارت وسیع دولت می شود، بر انگیخته اند و ادعا می کنند که شرکت ها بیش از حد مورد نیاز با دولت همکاری می کنند.

اریک کینگ، مسئول تحقیق حریم خصوصی بین الملل (Privacy International) می گوید: «ما به سریعاً نیاز به شفافیت در روابط بین شرکت ها و دولت هستیم؛ آیا شرکت های خصوصی به صورت داوطلبانه به دولت کمک می کنند…؟»

وودافون گفته که همیشه بر اساس قوانین کشورهایی که کابل هایش در آن ها هستند رفتار کرده است و رسانه ها طوری مطلب را منعکس می کنند که برای مردم، سوءتفاهم ایجاد می شود. در انگلستان و آلمان، قواعدی وجود دارد که در گواهینامه همه اوپراتورهای مخابراتی ثبت می شود. وودافون هیچ کاه اطلاعات مشتریانش را آشکار نمی کند مگر این که به صورت قانونی نیاز به این کار باشد. سؤالاتی که به امنیت ملی مربوط می شوند، باید به دولت ارجاع داده شود نه اوپراتورهای مخابراتی.

شرکت اینتروت گفته است که مثل همه ارایه دهندگان خدمات مخابراتی در اروپا، ما باید با قوانین محلی هماهنگ باشیم؛ این قوانین شامل قوانین محافظت از اطلاعات هم می شود. بعضی اوقات ما با درخواست های قانونی مواجه می شویم؛ در این صورت بعد از انجام بررسی های قانونی و امنیتی، درخواست ها انجام می شوند.

شرکت ورایزن گفته است: «ورایزون همیشه قدم هایی برای حریم خصوصی کاربران برداشته است. ورایزون همچنین همیشه قوانین هر کشوری که در آن خدمات ارایه می دهد را رعایت کرده است.»

شرکت بی تی در این باره نظر خود را اعلام نکرده است.

به اشتراک بگذارید:

یک دیدگاه