دولت های سال ۲۰۳۵: روند استراتژیک و الزامات آنها

20150521_Metro

اینترنت رفتار روزانه، شغل، علاقه‌مندی‌ها و راه ارتباط برقرار کردنمان با یکدیگر را تغییر داده است. امروزه تکنولوژی‌ها و فناوری های جدید توانسته اند جامعه و دولت را به طور مشابهی نسبت به یکدیگر تغییر دهند. موفقیت دولت‌ها در پذیرش و استفاده از این فناوری ها به مقدار زیادی بستگی به تلاش های مبتکرانه و آمادگی آنها بستگی دارد. تکنولوژی همین حالا هم حکومت ها را تغییر داده است. یکی از آثار این تغییرات عبارت است از اتومبیل‌های بدون راننده که به راحتی سیستم حمل و نقل و ایمنی و زیرساخت را تغییر خواهد داد. یکی دیگر از این تغییرات Cryptocurrencies نامیده میشود که روش های جدیدی را در ناشناسی و رمز گذاری معرفی میکند و امکان کنترل شدن را خنثی کرده و غیرمتمرکز میکند (نمونه آن بیتکویین میباشد). این تکنولوژی جدید نیز باعث تغییر در تعاملات بانکی شده است. از مثال های دیگری که میتوانیم بزنیم هوش مصنوعی می باشد که ربات ها را قادر میسازد تا کارهای پیچیده تری را انجام داده و بتواند جایگزین نیروی کار انسانی بشود.

چالش های آینده

بدنبال تکنولوژی هایی که به زودی تا پایان سال ۲۰۱۵ معرفی خواهند شد میتوان به MagLev ژاپن که یک مترو شناور مغناطیسی میباشد اشاره کرد. این قطار توانسته است رکورد سرعت را در جهان بشکند. MagLev ها قطار های بدون چرخی هستند که بر روی ریل هایشان شناور بوده و در یک میدان مغناطیسی به حالت تعلیق در می آیند. از آنها انتظار میرود که تا سال ۲۰۴۵ تمام ژاپن را به یکدیگر متصل کرده و سفرهای سه ساعته را به کمتر از یک ساعت کاهش دهند. توسعه دهندگان دیگری نیز وجود دارند که در حال ساخت سیستم برق رسانی بی‌سیم می‌باشند تا چالش نگه داشتن تلفن هایمان را در کنار پریزهای برق را برطرف کرده و امکان برق رسانی به فقیر ترین افراد جهان را فراهم سازند. در ادامه این پیشرفت ها دانشمندان ادعا کرده اند که در حال دستیابی به روشی برای رشد مجدد دندان های طبیعی هستند که میتواند مشکلاتی همچون پوسیدگی دندان، بیماری های لثه، پر کردن و عصب کشی را برطرف سازد. حالا تصور کنید که به‌مجرد این تکنولوژی ها دیگر نوآوران چگونه میخواهند به فعالیت خودشان ادامه دهند. برخی ممکن است تصور کنند که چون تکنولوژی ها در حال توسعه و بهبود زندگی مردم هستند، چالش های بوجود آمده برای دولت از این تکنولوژی ها کوچک خواهد بود. به عنوان مثال، کارگروه محیط زیست تخمین زده است که مواد غذایی مورد نیاز در سال ۲۰۵۰ در نیاز های روبه رشد مردم، نسبت به الان دوبرابر رشد خواهد داشت. در سال ۲۰۱۴، متخصصان ژنتیک اعلام کردند که به بیشرفت مهمی در مهندسی برنج برای انجام موثرتر عمل فتوسنتز در فرایندی با نام “فتوسنتز C4” دست پیدا کرده اند. این فرایند رشد گیاه را با دریافت دی اکسید کربن بیشتر سریع تر و تاثیر عمل فتوسنتز را بیشتر کرده است. این دانشمندان پیش بینی کرده اند که میتوان با استفاده از این روش، تولید محصولاتی همچون برنج و گندم را تا ۵۰ درصد افزایش داد. این فرایند میبایست در ۱۰ تا ۱۵ سال آینده عملیاتی شود. با این حال گسترش این گونه از فناوری ها ممکن است عواقب ناخواسته ای هم داشته باشد. به عنوان مثال وسایل نقلیه بدون سرنشین یا پهباد ها اهداف های غیر نظامی بیشماری دارند. صنایع و افراد مایل هستند که از پهباد ها در نقشه برداری از محصولات کشاورزی شان، عکاسی از عروسی یا ارسال بسته های پستی استفاده کنند. اما دولت ها به منظور کنترل استفاده از این محصولات جدید، هم در حوزه حوادث و هم در مبحث تحاجم به حریم خصوصی مجبور به ابراز مخالفت به استفاده عادی از این ابزار و ایجاد مشکل شده اند. جدا از این موضوع کمپانی ها در این دهه بیشتر از هر زمان دیگری در حال ارائه اطلاعات به شرکت های خصوصی همچون فیسبوک، uber، گوگل و غیره میباشند. روند موجود به عنوان یک چالش و مشکل غیرقابل انکار برای دولت ها شناخته میشود. دولت در حال حاضر مسئول جمع آوری در دسترس ترین اطلاعات مردم در سطح های وسیع ملی میباشد. شهروندان برای انجام بسیاری از کارهایشان ملزم به ارائه اطلاعات عمومی و خصوصی خود مانند مالیات، گواهینامه های تولد یا مرگ، گواهینامه خودرو، جواز ازدواج و غیره هستند. در اینده سیاست گذاران باید در اینده تصمیم های خود را بدون مشاهده و یا دسترسی به اطلاعات مردم در بخش های خصوصی اتخاذ کنند که این موضوع در اینده بسیار مهم خواهد شد.

مفاهیم

تکنولوژی های ساده ای همچون فیسبوک، توییتر، یوتوب و غیره به عنوان محرکی در جنبش ها و انقلاب هایی که دولت ها توانایی در کنترل آنها ندارند شناخته شده اند. بسیاری از مردم تنها به خاطر وجود شبکه های اجتماعی و دسترسی آسان به آنها میتوانند به راحتی و به سرعت سازمان دهی شوند. در فرگوسن و بالتیمور، معترضان با استفاده از همین بستر ها توانستند به سرعت بسیح شوند. برای پاسخ دهی به خواسته های مختلف شهروندان، دولت ها نیاز به دسترسی به اطلاعات خدمات ارائه شده به مردم همچون اعمال قانون ها و خدمات تحویلی دارند. اما این اطلاعات ممکن است در دسترس دولت خارج شده و به بخش خصوصی انتقال یافته باشد. در نهایت ممکن است دولت مجبود شود که اطلاعات مورد نیاز خود را از این نهاد های خصوصی خریداری نماید تا بتواند عملیات خودش را بر روی این داده ها اعمال کند.

بدون شک، فن آوری های جدید میتوانند دولت ها را به چالش بکشند. هیچ راهی برای پیش بینی دقیق آنچه که در اینده رخ میدهد وجود ندارد و معلوم نیست که این تکنولوژی ها تا کجا پیشرفت خواهند کرد بنابراین دولت مردان میایست همیشه به گوش باشند تا در مواجهه با تکنولوژی های جدید بتوانند بهترین عکس العمل را نشان دهند. چیزی که شفاف است این است که رشد و تکامل فناوری ها در اینده دولت ها را مجبور به عکس العمل خواهد کرد؛ اما حدود و چگونگی این عکس العمل را دولت ها میتوانند همین الان اتخاذ کنند.

منبع :

brookings

به اشتراک بگذارید:

یک دیدگاه